narcyzm co to znaczy

Co to znaczy Narcyzm? Czym jest zaburzenie osobowości (DSM IV), jednakże w ICD-10 nie jest.

Dziś jest Piątek, 25 maja 2018.

Imieniny obchodzą: Urban, Grzegorz, Magda.

Czy przydatne?

Co to jest Narcyzm

Definicja Narcyzm - We współczesnej psychiatrii narcyzm uznaje się za zaburzenie osobowości (DSM IV), jednakże w ICD-10 nie jest zaznaczony jako odrębna jednostka nozologiczna. Psychoanaliza podchodzi do tego zagadnienia szerzej, mówiąc, iż to jest stan psychiczny, opierający na skierowaniu libido do wewnątrz, wówczas ego staje się przedmiotem seksualnym. W tym sensie można wyróżnić dwa rodzaje narcyzmu: narcyzm pierwotny i narcyzm wtórny. Narcyzm pierwotny jest stanem małego dziecka, gdzie popędy są nieukierunkowane i nie nastąpiła jeszcze kateksja obiektu. Ten stopień narcyzmu charakteryzuje wszystkich ludzi.Dziecko przechodzi również fazę rozwoju, gdzie pojawiają się uczucia omnipotencji i wszechwładzy. Wg. Stephena Johnsona Powiązane to jest ze skokiem rozwojowym w momencie początków chodzenia, mówienia i rozwijania się nowych form myślenia (myślenie przedoperacyjne). W tym okresie może nastąpić tzw. "uraz naarcystyczny" - podkopanie poczucia wartości bądź to poprzez nadmierne podkreślanie ułomności, niedoskonałości i ograniczeń dziecka, bądź także przez narcyzowanie, a więc nadmierne chwalenie, przypisywanie nieproporcjonalnie pozytywnych zdolności i tym podobne Oba style wychowania prowadzą do wytworzenia się urazu narcystycznego i fiksacji.Inna koncepcja szuka przyczyn narcyzmu w urazie z okresu edypalnego (w pierwszej kolejności). Narcyzm jest wtedy regresją, wycofaniem się z dylematów okresu edypalnego i skoncentrowaniu się na wcześniejsych stadiach rozwojowych - tu: narcyzmie. W tym sensie można mówić o narcyzmie obronnym albo obronach narcystycznych. Dziecko nie wchodzi w faza edypalny albo wycofuje się z niego pod wpływem frustracji i koncentruje własne popędy na własnej osobie.wskutek fiksacji narcystycznej albo regresji rozwijają się jako dominujące narcystyczne cechy osobowości. Wtedy możemy mówić o narcystycznym zaburzeniu osobowości.Narcyzm ma kilka specyficznych dla siebie przedmiotów. jednakże możemy go niekiedy utożsamiać z egoizmem, to jednak to drugie definicja nie wyczerpuje znaczenia narcyzmu. Osoby narcystyczne są skoncentrowane na sobie, lecz niekiedy to jest przyczyną ich znacznego cierpienia, bo zwyczajnie nie są zdolne do "wyjścia poza siebie", "zapomnienia o sobie", pełniejszego skoncentrowania się na drugim człowieku. Osoby te cierpią także znacząco na skutek swojego stanu i niemożności jego zmiany. to jest powiązane z tym, iż swoja osoba staje się przedmiotem na który jest skierowane nie tylko libido ( a więc zainteresowanie, ciekawość, miłość, marzenie nieustannego kontaktu z swoją osobą) lecz również destrudo - agresja, sadyzm i tym podobne Stąd sile wahnięcia samopoczucia - od miłości i samouwielbienia, do samoponiżenia, myśli samobójczych, depresji narcystycznej, poczucia niższości i tym podobne Można wyróżnić dwa typy narcyzów. Oba posiadają mimowolną tendencję do koncentrowania się na własnym wizerunku, na tym, jak są spostrzegane poprzez innych. Pierwszy z nich to osoba niepewna. Spojrzenia innych zwyczajnie ją paraliżują, czuje się wciąż obserwowana, ale to jest dla niej niekomfortowe. Każda krytyka jest dla niej klęską. Drugą grupę osób narcystycznych stanowią ludzie, którzy są pewni siebie i nie przejmują się zupełnie opiniami innych. Prezentują się jako wyraźnie wyższościowi, mają skłonność do mimowolnego poniżania innych ludzi i dawania innym do zrozumienia, iż są gorsi.Obie te ekipy są patologicznie zainteresowane swoją autoprezentacją, jednak pierwsi stale boją się, iż coś się im nie uda, dlatego zazwyczaj milcząco obserwują innych i porównują się nieustannie. Są przerażeni, iż ktoś zobaczy coś nieodpowiedniego (co nie pasuje do kreowanego poprzez nich obrazu). Drudzy tak silnie wierzą w wizerunek, który kreują, iż nie zauważają w ogóle opinii innych albo się z nimi nie liczą.Osoby silnie narcystyczne mogą niekiedy przeżywać stany, gdzie czują się jakby były za murem albo szybą oddzielającą ich od innych ludzi, bądź mieć wrażenie, iż inni są jak postacie z wyświetlanego filmu. Nie to są jednak przeżycia psychotyczne, ale metaforyczny opis wrażeń, jakich doświadczają w kontakcie z innymi ludźmi. Te wrażenia dobrze ukazują, iż gdy libido nie jest skierowane do obiektów zewnętrznych, to te obiekty tracą dla podmiotu wrażenie realności (na przykład pacjentowi wydaje się, iż wszystko jest grą komputerową albo filmem. Beletrystyczny opis takiego stanu patrz: Kurt Vonnegut, Śniadanie mistrzów). Tym samym ludzie i stosunki z nimi tracą dla narcyza na znaczeniu, i stąd zachowania osób narcystycznych możemy określać jako egoistyczne, nie biorące pod uwagę innych ludzi i regularnie idące w parze z niezrozumieniem innych, brakiem empatii.Należy dodać, iż narcyzm regularnie współwystępuje z niedookreślonym i rozmazanym poczuciem tożsamości.Potencjalnie skutecznymi formami leczeniem są: psychoterapia psychodynamiczna, psychoterapia psychoanalityczna albo psychoanaliza ( to są podobne sposoby, różniące się raczej częstotliwością sesji i kompetencjami terapeuty), trwające kilka lat.